"Neorretranca e posmorriña"

Entrevista a Gena Baamonde na revista Pincha

mércores, 13 de marzo de 2019
"Neorretranca e posmorriña"

Foto: Iván Barreiro

Atopo a Gena Baamonde metida de cheo nos ensaios de ‘Neorretranca e posmorriña’, a nova produción propia do Centro Dramático Galego (CDG), dependente da Consellería de Cultura e Turismo a través da Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic), que se estreará o próximo 11 de abril no Salón Teatro. Un espectáculo no que, baixo a súa dirección, analízase a identidade galega desde dúas olladas diferentes: a de Esther F. Carrodeguas, autora de ‘Fantasía nº 5 en sol ou non’; e a de Roi Vidal Ponte, autor de ‘Boisaca ou a divina desgraza’.

Falamos de ‘Neorretranca’ e de ‘posmorriña’… e iso que vén sendo?

Eu creo que son os puntos en común que teñen os dous textos. Os dous teñen un sentido do humor que por veces vólvese moi negro, con moita ironía e, sobre todo, teñen moitísima moitísima retranca. O feito de elexir o concepto ‘neorretranca’ é tamén para usar a retranca ao poñer eses nomes. Como pseudointelectuais e burlarnos un pouquiño (Sorrí). Nun tema de tanto peso como é a identidade a min gústame restarlle un pouco de peso.

Por outra banda, o concepto de ‘posmorriña’ vén tamén como de ter unha morriña quizais de algo que nunca existiu, como de algo que nunca chegaches a coñecer; unha Galiza que nunca chegamos a coñecer.

Eu creo que nós sabemos mellor que ninguén o que significa a retranca. Non é á lixeira. Estoume rindo e… ollo do que me estou rindo! (Risos) É un proxecto moi irreverente. Os dous textos o que propoñen é como unha revisión de todos os tópicos que hai de Galicia. Cun humor moi serio que reparte por todas partes, asegúrocho! (Risos) E con bastante mala baba.

Como está sendo o traballo cos autores, Esther F. Carrodeguas e Roi Vidal?

Moi ben porque dá a casualidade que eu xa coñecía de antes tanto a Esther como a Roi. Entón eles xa me din: “Esperamos calquera cousa” (Gargalladas). E iso é moi bo para min. Porque son xente de teatro e sabemos do que falamos no sentido de que respectar un texto é facelo en escena co traballo do equipo. É dar a nosa versión. É facer o noso traballo. É ensaiar. Non é respectar ata a última palabra. Quen o queira ler, poderá facelo que sairá íntegro, pero a escenificación é outra cousa. E nesta visión están completamente de acordo comigo tanto Esther como Roi.

Neste espectáculo é destacable o feito de que o elenco é íntegramente feminino. Ademais de que o equipo está tamén maioritariamente formado por mulleres…

Creo que é a primeira vez que pasa no CDG. Nas miñas concepcións sobre o teatro e os personaxes sempre me baseo en que se o público acepta que unha persoa porque saia aí vestida doutra maneira é unha raíña, por que non imos aceptar que sexa un home ou unha muller? A ficción é a ficción. Eu quería seis personaxes que foran mulleres e despois os outros catro dábame igual que foran homes ou mulleres. Pero o certo é que o casting fixéronno mellor catro mulleres.

É un xeito tamén de reivindicar á muller no teatro?

Si, hai moita xente que di que son modas. Pero se eu teño a fama – e que o son – de feminista, se non o fago eu, quen o vai facer! (Risos) Fágoo eu, claro que si! Ademais, fíxate que ninguén fai fincapé cando resulta que na maioría dos espectáculos son todo homes.

Levades xa uns días de ensaios. Que tal vai todo?

A verdade é que moi ben. Son todas moi fieras. Viñeron cunhas ganas total. Están a por todas. Entón está sendo moi bo traballo. E están conectando moi ben. Nos primeiros ensaios ás veces tardas en conectar, pero neste caso teñen todas moita sintonía.

Que é o que esperas deste espectáculo?

Eu son bastante tranquila coas expectativas. Nunca teño demasiadas. Construínme como ser do aquí e do agora. Se penso no futuro, cáeme unha lousa enriba e non podo. Agora no que penso é en que traballemos ben, contentas, en que saquemos o máximo rendimento.

Sempre me propoño que quen nos ve non saiba que actriz escoller, do ben que lles van parecer que están todas. Ese sempre é o meu reto.

E en canto á temática, creo que é un espectáculo máis incisivo do que a xente cría. Vai sorprender bastante.

ENTREVISTA ORIXINAL:
http://revistapincha.gal/gena-baamonde-en-neorretranca-e-posmorrina-hai-un-humor-moi-serio-que-reparte-por-todas-partes/

"Nómades" en xira

Teatro familiar a cargo da compañía Xarope Tulú

sábado, 23 de febreiro de 2019
"Nómades" en xira

24 febreiro I Cambados, Auditorio Municipal I 18h.
29 marzo I Sada I 12h.
29 marzo I Sada I 18:30h.

NÓMADES é un espectáculo de carácter visual dirixido a tódolos públicos: onde o movemento, a escenografía e a luz se relacionan entre si constantemente , sendo en ocasións difícil de definir onde comeza e remata cada un dos elementos que conforman a proposta. As intérpretes transitan entre as porosidades dunha escenografía en constante movemento, abren espazos de conversa sobre o tránsito entre xéneros e habitan o nomadismo como ruptura posible dos moldes impostos.

+info:
www.xaropetulu.com
www.facebook.com/xaropetulu

O neno e a sombra

Días de rodaxe na Mariña Lucense

xoves, 21 de febreiro de 2019

"O Neno e a Sombra" é unha curtametraxe de folk horror e drama psicolóxico ambientada na Galicia rural dos anos 80.
"O Neno e a Sombra" é un conto de realismo máxico baseado no noso patrimonio inmaterial: as meigas, o mal de ollo ou os ritos curativos conforman o substrato no que se desenvolve esta historia.
"O Neno e a Sombra" é tamén unha dolorosa viaxe interior cara ó enfrontamento co lado escuro da nosa psique, na que se exploran outros temas universais como a infancia, a paternidade, a educación ou a relixión.
"O Neno e a Sombra" é un descenso a fonduras descoñecidas. Estás disposto a baixar?

"O Neno e a Sombra" conta co seguinte equipo:
Director: Xaime Miranda
Elenco: Miguel de Lira, Miguel Borines, María Roja e Diego Anido
Guión: Carlos Fernández
Produtores: Uxío Corbelle, Sabela Blanco
Xefa de produción: Lucía Ramiro
Script: Maite Señoráns
Dirección de Fotografía: Elena Lombao
Dirección de Arte: Mariña de Toro
Xefe de eléctricos: Iago Villarino
Son: Lucas Pardo
Música Orixinal: Nuno Pico

+info:
https://www.facebook.com/ONenoeaSombraCurta/
https://twitter.com/onenoeasombra
https://www.instagram.com/onenoeasombra/

Comezan os ensaios de "Neorretranca e posmorriña"

María Roja formará parte do elenco da nova produción do CDG

sábado, 09 de febreiro de 2019
Comezan os ensaios de

O Centro Dramático Galego (CDG) contará cun elenco integramente feminino para a súa nova produción propia, Neorretranca e posmorriña, que se estreará o vindeiro 11 de abril no Salón Teatro de Santiago de Compostela baixo a dirección escénica de Gena Baamonde. As intérpretes Ánxela Blanco, Areta Bolado, Olga Cameselle, Mercedes Castro, Raquel Espada, Anabell Gago, Atenea García, Andrea Quintana, María Roja e Laura Villaverde foron as seleccionadas para encarnar todos os personaxes das dúas pezas que lle darán forma ao espectáculo: Fantasía nº 5 en sol ou non, de Esther F. Carrodeguas, e Boisaca ou a divina desgraza, de Roi Vidal Ponte.

As dez superaron un proceso de selección ao que se presentaron medio cento de aspirantes e conforman un elenco moi variado en canto á formación e á traxectoria das súas integrantes en ámbitos como o teatro, as artes do movemento ou o audiovisual. O vindeiro luns iniciarán os ensaios xunto a Gena Baamonde e o resto do equipo artístico, tamén maioritariamente feminino.

Así, xunto ao persoal técnico do CDG, participarán nesta nova produción Marta Pazos, a cargo do deseño da escenografía; Saturna, do vestiario; Esther Quintas, da caracterización; Wilma Moutinho, da iluminación; Ailén Kendelman, da música e do adestramento vogal; María Cabeza de Vaca, da coreografía e do adestramento físico; e Rosa Moledo, da asesoría lingüística. Contarase, ademais, con Iria Azevedo como asistente de dirección; Carmen Triñanes, de escenografía; María Alonso Velázquez, de música e adestramento vogal, e Hugo Torres, de produción.

O común denominador dos dous textos de Neorretranca e posmorriña é a identidade galega, sobre a que ofrecen dúas olladas diferentes a modo de colaxe. En palabras da súa directora, Sinfonía en sol maior ou non preséntase como unha "fantasía aberta ao xogo escénico, catálogo-secuencia de múltiples imaxes dunha terra por facer", mentres que Boisaca ou a divina desgraza é "humor negro en cemiterio turístico nun tour completo polos límites da vida".

+info:
http://centrodramatico.xunta.gal/cdg/novas/nova.php?id=1510&lg=gal

"Sofía e as Postsocráticas" volve aos escenarios

A última montaxe de Inversa Teatro inicia a súa xira

martes, 22 de xaneiro de 2019
"Sofía e as Postsocráticas" volve aos escenarios

Sofía e as Postsocráticas, a última montaxe da compañía Inversa Teatro, volve á Illa de Arousa, onde desenvolveu a residencia técnica antes da súa estrea. A cita co público será o vindeiro 25 de xaneiro no Auditorio Municipal, ás 21h.

A seguinte data para poder asistir á obra, será o día 8 de febreiro en Barbadás, na Casa de Cultura "Manuel María", ás 20h.

Sofía e as Postsocráticas é unha obra que versa sobre a violencia machista, afondando nas causas da estrutura do maltrato. Sócrates, Platón e Aristóteles, as tres personaxes en escena, tratarán de buscar un novo logos, é dicir, un novo patrón interpretativo da realidade no que se poida facer o cálculo do que é ou o que non é violencia machista. Xunto coa interpretación de personaxes e o emprego de máscaras, a dramaturxia conta tamén con elementos visuais e sonoros que axudarán na reflexión de cal é a nosa responsabilidade como sociedade ante este tema. O pacto patriarcal, o silencio como resposta, o valor ontolóxico, o victim blaming, a negación ou o síndrome espectador son os fíos argumentais polos que transita a peza.

+info:
www.inversateatro.com
www.facebook.com/inversateatro

A la mà, la memòria

Performance inaugural a cargo de María Roja e asformigas

luns, 07 de xaneiro de 2019
A la mà, la memòria

Debuxo: asformigas

A artista asformigas inaugura o vindeiro 17 de xaneiro ás 19h o proxecto A la mà, la memòria, desenvolvido como parte do ciclo de exposicións “Un monstre que diu la veritat”, comisariado por Pilar Cruz para o Espai 13 da Fundació Joan Miró.

asformigas parte do tear de cintura, unha ferramenta preindustrial, para reflexionar sobre os modos de produción, o concepto de traballo e a xeración ou transmisión de coñecemento. Esta ferramenta milenaria conecta o corpo da tecedora coa natureza e reconcilia a produción téxtil coa medida humana. Refutando o modo de produción industrial, é o corpo o que impón a súa forma e movemento ao tecido, fronte a un modo de produción alienante e devastador. Á súa vez, o proxecto reflexiona sobre como a memoria herdada do corpo e dos seus movementos nos conecta cunha maneira máis orgánica de estar no mundo, resituando as cousas ás que lle damos valor.

Como acción inaugural, María Roja estreará a performance site-specific Facerse-a, Enredarse-ante, Tornarse-baixo, na que contará coa colaboración de Vanesa Varela, Sabela Eiriz e Marta Iriarte.

+info:
https://www.fmirobcn.org/es/exposiciones/5748/en-la-mano-la-memoria
http://asformigas.info/a-la-ma-la-memoria/

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | ... | 60