maría roja

Soga e cinsa: Meigas somos todas

Crítica de Iván Fernández para a Erregueté

Lunes, 22 de febrero de 2021
Soga e cinsa: Meigas somos todas

Confésoo, agardaba con moita ansia a estrea de Soga e Cinsa no Auditorio de Vigo. Dende que tiven noticia da súa xestación, meses atrás, e sabendo do tema e da admirada equipa que participaba nela, converteuse nunha peza soñada.

Afortunadamente, a peza dirixida por Diana Mera escapouse polas marxes das miñas fantasías, e non transita por onde eu prefiguraba. Iso, encantoume. Saben por que? Porque adoro que me collan por sorpresa.

Soga e Cinsa non é unha peza de bruxas. Soga e Cinsa é unha historia de mulleres. É a historia do maltrato secularizado da Humanidade (ou debería dicir, humanidade?) ás mulleres. Si, de toda a humanidade, como ben mostra esta peza de xeito sutil e dramático. Por unha banda, a Inquisición, espazo tétrico de poder falocéntrico; ou as arquivoltas de Heinrich Kramer e Jacob Sprenger e o seu Martelo das bruxas (Malleus Maleficarum). Pola outra, unha nai que na defensa das súas fillas acusa á súa propia irmá de bruxería; ou unha rapaza moderna, intelixente e madura, que cae nas redes intelectualoides do heteropatriarcado renunciando ao seu ser instintivo.

Porque Soga e Cinsa é unha chamada ao instinto, aos vínculos de sangue entre as mulleres. Unha chamada á sororidade, á irmandade feminina, ao sostén mutuo e ao non esquecerse de quen es, de onde ves, de todo o que te conformou como muller.

En Soga e Cinsa entran en cuestión moitos dos alicerces da sociedade moderna, a través da metáfora da bruxería e de como a caza de meigas dos séculos XV a XVII inflúen no que somos hoxe como mundo. Por unha banda, o declive da sociedade tradicional, na que as mulleres menciñeiras, sabedoras dos remedios naturais, entraban en contacto co extraordinario, algo que a sociedade do seu tempo tivo que abandonar a favor da orde teocentrista imperante. O alén, o misterioso, o mitolóxico, quedaba fóra das nosas vidas, recluído na superstición e na herexía. Pola outra, unha sociedade neocapitalista na que os intereses económicos son postos por riba dos humanos, no que o teu asasinato convértese nun beneficio (económico) para min, que te denuncio, ou que vivo do negocio da morte. Non esquezamos que estamos a falar dun xenocidio, o xenocidio de case 60.000 mulleres só en Europa, da tortura e asasinato de mulleres que, nalgúns casos, gardaban consigo a sabedoría de tradicións seculares e, noutros, sucumbiron á cobiza, envexa, medo ou prexuízo analfabeto dxs seus semellantes.

A maxia de Aporía Escénica é levar todo isto ao formato teatral, nunha peza de tres cadros e un epílogo que nos fai transitar polos mundos das sombras e do descoñecido, do instintivo e sensual, do animal, mais tamén pola luz da ciencia e da ilustración.

Soga e Cinsa é un retábulo medieval, con sombras de martirio barroco e luz de autopsia, que constrúe figuras de especial plasticidade. A peza contén momentos máxicos, como a representación do axustizamento a través da acrobacia en cordas, a ironía da tortura reflectida nunha coreografía de natación sincronizada, a opresión da muller convertida en danza cunha cortina, ou a aparición da Deusa do Sangue: a chamada á forza primitiva, coa que se constrúe un vínculo que fala tanto do sangue que corre polas nosas veas como da importancia da menstruación, algo absolutamente deostado polo home (este si, con minúsculas) e cuxa estigmatización contribuíu ao estrañamento entre a muller e o seu corpo, algo que segue a acontecer a día de hoxe.

A maxia de Aporía Escénica é, tamén, facelo rodeándose dunha equipa de mulleres talentosas, do máis representativo do teatro actual galego, ben sexa diante ou detrás do escenario. Unha peza ambiciosa, como se botan de menos no noso panorama e nestes tempos de restricións, cun elenco de nada menos que 11 actrices de idades e especialidades diversas, e que amosan unha comunidade especial, unha complicidade reflectida en moitos intres laterais, case tanxenciais, a través de acenos e xestos, agarimos, palabras e enfrontamentos, pero que conforma o esqueleto principal da peza, sobre a que se sustenta.

Con todo, boto en falta un chisco máis de maxia (quen o diría!). O efecto onírico acadado polos espazos nos que domina o corpo rompe coa frontalidade da palabra, interesante mais se cadra, nítida de máis. O epílogo final é, ao meu gusto, demasiado brusco e, se ben temos un xogo de sombras que apunta cara o máxico, dura pouco tempo e, cando se mete dentro do caixón, queda esvaecido pola distancia co público, chamando por unha amplifiación.

Isto, comparando cun primeiro cadro no que as actrices compoñen unha coreografía que por si mesma explica, con toda a súa poesía e misterio, toda a historia da bruxería en Galicia (e máis aínda, xa que por momentos aparecen a Santa Compaña, as bruxas de Macbeth, os aquelarres de Salem ou as Parcas gregas). Eu, voume poñer ambicioso e voulle pedir a Diana Mera que faga polo menos unha triloxía con este tema. Queremos máis meigas!

E é que con Soga e Cinsa págase ademais unha débeda que o teatro galego ten para con as meigas, tan presentes na nosa tradición e mitoloxía local, e tan ausentes no noso repertorio teatral. Agás o fermoso poema tráxico sobre a figura de María Soliña, autoría do dramaturgo Xosé Manuel Pazos (unha figura a reivindicar e estudar polos teatreiros actuais e, tristemente, recentemente falecido), e que acada representación anual grazas ao esforzo de Teatro de Ningures en Cangas; o texto de Carlos Labraña Estrelecer, estreado como lectura dramatizada na SGAE; e a peza que anda a cociñar Diana Sieira coas Residencias Cruzadas do CDG, The Witch, onde están as meigas no noso teatro?

Voume permitir unha derradeira reflexión. Soga e Cinsa abre no Auditorio do Concello de Vigo a nova tempada de estreas teatrais, logo da reapertura dos teatros na nosa comunidade (agás en Ourense, como ben anota Roberto Pascual no seu artigo para a erregueté). Transcorreu así practicamente un mes dende a derradeira vez que fun quen de ver algo de teatro en vivo e, confésoo, non acado entender como isto pode acontecer. Como é que o teatro non está considerado un ben de primeira necesidade? Como é que estamos nun mundo que desleixa deste xeito o noso alimento cultural e, diría, ata espiritual? Como é posible que estean abertas as igrexas e non os teatros? Porque ás igrexas vaise a pregar, e aos teatros, a pensar. O xeito no que a política trata á cultura é arrepiante de cotío, mais, a súa xestión durante os estados de excepción decretados, éo aínda máis.

ARTIGO ORIXINAL:
https://erreguete.gal/2021/02/20/soga-e-cinsa/

Fotografía: Marcos Canosa

Soga e Cinsa

Estrea da nova montaxe de Aporía Escénica

Miércoles, 17 de febrero de 2021
Soga e Cinsa

Soga e Cinsa, Tríptico Teatral para 11 bruxas en 101 minutos, aborda a caza de bruxas en Europa nos séculos XV, XVI e XVII, co obxecto de visualizar o xenocidio que supuxo e a súa perversa conexión co desenvolvemento do sistema capitalista. Horror, humor, reflexión, plasticidade e emoción son as apócemas principais deste conxuro teatral. Unha sucesión de paisaxes espectrais e inesperadas irrompen en escena para que os corpos expresen a súa danza esquecida, nunha peregrinaxe de sombras espectrais que procura as luces da xustiza e do recoñecemento.

Venres 19 feb I Auditorio do Concello, Vigo I 20h (ESTREA)
Sábado 20 feb I Auditorio do Concello, Vigo I 20h

Venda de entradas:
https://www.woutick.es/evento/1291/entradas-soga-e-cinsa-en-vigo

+info:
http://www.aporiaescenica.com/

ZigZag Diario e Diario Cultural Zeta visitan Oximorro

Os programas culturais da CRTVG achéganse á exposición virtual do Colectivo Límites

Sábado, 13 de febrero de 2021
ZigZag Diario e Diario Cultural Zeta visitan Oximorro

ZIGZAG DIARIO
Para acceder ao programa, premer no seguinte enlace:
http://www.crtvg.es/tvg/a-carta/zigzag-diario-4802179?t=693
(min. 11:30)

DIARIO CULTURAL ZETA
Para acceder ao programa, premer no seguinte enlace:
https://www.crtvg.es/rg/a-carta/diario-cultural-diario-cultural-do-dia-14-02-2021-4803043
(min. 14:15)

+info:
https://limites.net/index.htm
https://www.facebook.com/pg/colectivolimites
https://www.instagram.com/limites.colectivo/
https://twitter.com/limites_corpo

Sala Límites

Entrevista a María Roja dentro das actividades complementarias á exposición Oximorro

Jueves, 11 de febrero de 2021

OXIMORRO é o título da exposición que abriu, o pasado 30 de xaneiro, a sala virtual de artes plásticas e visuais do Corpo Colectivo Límites. Ata o 21 de marzo, permanecerán penduradas as creacións de Velpister, Chus Nimo, María Roja, Andrea Jano, Filipe Miranda, Keens Vereeniging e Olsen Manuel Lima.
En paralelo á exposición, desenvolveranse unha serie de actividades, entre as que se inclúen entrevistas ás artistas, a través da plataforma ZOOM, abertas á participación do público. Posteriormente poderá accederse aos seus rexistros na canle de YouTube do colectivo.

+
https://limites.net/index.htm
https://www.facebook.com/pg/colectivolimites
https://www.instagram.com/limites.colectivo/
https://twitter.com/limites_corpo

Éxito de audiencia de «Método criminal»

Mellor estrea dunha serie na TVG dende o 2017

Miércoles, 03 de febrero de 2021
Éxito de audiencia de «Método criminal»

María Roja no papel de Sofía

Cunha cota de pantalla do 11,8 %, Método criminal tivo unha audiencia media de 118.000 espectadorxs, o que a converte na mellor estrea dunha serie de ficción na Televisión de Galicia desde o 2017. Para ampliar a nova en La Voz de Galicia, premer no seguinte enlace:
https://www.lavozdegalicia.es/noticia/sociedad/2021/02/02/metodo-criminal-inicia-exito-andadura-tvg/0003_202102G2P45996.htm

+info:
Instagram: @metodocriminal
Facebook: @MetodoCriminal
Twitter: @MetodoCriminal

1 | ... | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | ... | 84